Wat te doen bij podiumangst

"Wat jij doet, zou ik echt nooit durven."

Dat vind ik een legitieme opmerking tegen iemand die zonder klimbeveiliging een wolkenkrabber beklimt.

Maar dat krijg ik – van alle mensen – regelmatig te horen. Omdat ik op podia stap in een poging mensen aan het lachen te maken.

Ik weet nooit zo goed wat ik erop moet reageren, want zo stoer voel ik mij niet. Een slippertje op een podium heeft niet als gevolg dat mijn familie discussies moet voeren over de playlist tijdens mijn crematie. (Mocht er twijfel zijn: Bruce Springsteen - I'm On Fire)

De angst voor het podium begrijp ik wel. Een groep mensen tegenover je is intimiderend. Zeker als ze een collectieve mening over jouw vormen.

Afwijzing was voor de oermens levensgevaarlijk. Als individu had je namelijk weinig in te brengen tegen de holenbeer.

Dus logisch dat ons oerbrein protesteert op het moment dat je een podium op gaat. Dat ervaar ik ook, steeds weer.

De eerste keren op een comedypodium had ik zelfs een nauwelijks hanteerbare angst. 🫨 Trillend en zwetend stond ik achter de microfoon.

Maar die angst is tegenwoordig omgezet in wedstrijdspanning. En die is helemaal oké. De adrenaline zorgt er zelfs voor dat ik gefocust ben.

Dat ik er nu goed mee om kan gaan, is volgens mij omdat ik weet: er kan niet zoveel misgaan.

Afgaan op een podium is niet leuk - daar kan ik heel goed over meepraten - maar we leven niet meer in de oertijd. Het is een tijdelijke knauw aan m’n zelfvertrouwen, maar verder verandert er niets.

De voordelen die komen van de meer geslaagde podiumervaringen zijn vele malen groter. Er zijn weinig sociale situaties meer die ik spannend of ongemakkelijk vind, ik sta comfortabel voor groepen en ik heb in algemene zin een groter zelfvertrouwen.

Daarom gun ik iedereen een vergelijkbare ervaring.

Wat te doen bij podiumangst? Gewoon doen.

Daarvoor moet je de eerste keer wel even durven. 🧗‍♀️