Incompetentie is grappig

Incompetentie is grappig.

Dat durf ik wel te stellen.

Leed en mislukkingen zijn komisch wanneer ze vanuit eigen onhandigheid of onbenulligheid veroorzaakt worden. Het is de kern van bijna alle comedy. Bovendien zorgt incompetentie voor onverwachte gevolgen. Een tweede belangrijke oorzaak van de lach.

Maar is incompetentie ook grappig wanneer die potentieel gevaarlijk is voor anderen?

Die vraag speelt de laatste tijd door mijn hoofd. Bijvoorbeeld als ik beelden zie van ICE of van de politieke onkunde binnen onze eigen landsgrenzen.

Daar zitten mensen waarvan we feitelijk kunnen vaststellen dat ze onvoldoende competent zijn voor hun functie.

En deze incompetentie is bij vlagen erg grappig: ongetrainde ICE agenten die uitglijden over ‘ice’ of een minister die claimt zelf ‘het beleid’ te zijn.

Ik betoog vaak dat je niet om imperfecties moet lachen vanuit verhevenheid, maar vanuit mildheid - als erkenning dat we allemaal tekortkomingen hebben. Maar hoe hou je dat vol als je weet dat deze lui zoveel leed bij anderen veroorzaken? Is dat nog om te lachen?

☝️ Hierop zeg ik: juist blijven lachen.

Want het andere scenario vind ik écht angstaanjagend. Als we niet meer om deze mensen lachen, kennen we ze autoriteit toe die ze niet verdienen. En dan speel je ze juist in de hand.

Om hen lachen is een manier om deze mensen hun invloed te beperken. Dat betekent dan wel: veroordelen. Maar als mensen morele grenzen overtreden, denk ik dat dat volledig terecht is.