Een pijnlijke grap

Ik kan niet altijd goed tegen een grap. En zeker niet deze... 🙉

Tijdens mijn Bachelor Bouwkunde werkte ik een half jaar aan een project. De opdracht: bedenk en ontwerp een concept voor een futuristisch huis.

Het werd een lijdensweg. De opdracht was vaag, de begeleiding ondermaats. Lange dagen en weken volgden, vol schetsen, varianten, tekeningen en maquettes. Steeds kregen we te horen dat het niet goed was. Maar hoe wél, werd niet gezegd.

Alsof dat nog niet genoeg was, moesten we parallel een maquette bouwen van een bestaande villa – goed voor veel studiepunten. Een sidequest waar we niets van leerden, maar die wel veel tijd kostte. De faculteit was er vooral blij mee: zij kregen namelijk er een mooie nieuwe tentoonstelling van maquettes bij, gratis gebouwd door studenten.

Pas tegen het einde vielen de puzzelstukjes op hun plek. Samen met een medestudent koos ik het concept: ‘Een huis als organisme’. Ons idee werkte goed en met enig gevoel voor drama noemden we ons huis: Darwin’s Dream.

Die droom mocht wat kosten, want de maquette was honderden euro’s. De nacht voor de eindpresentatie moesten we nog de laatste hand eraan leggen. Mijn groepsgenoot nam dat letterlijk, want rond 02:00 sneed hij zich in zijn vinger en bloedde over onze hagelwitte maquette. Zo zat er bloed, zweet en tranen in het ontwerp.

De volgende dag stonden we klaar met een prachtige, met latex overgeverfde maquette. We wisten zeker dat we een hoog cijfer zouden halen. We hadden nog nooit zo hard en lang achter elkaar aan iets gewerkt en het resultaat was museumwaardig.

Maar toen kwam de beoordeling. De opleidingsdirecteur nam het woord en zei met een lach op zijn gezicht:

“Nou, jullie noemen het Darwin's Dream, ik vind het meer lijken op Darwin's Nightmare, HAHAHA.”

Vanaf dat moment begreep ik dat je vanwege een pijnlijke grap soms iemand iets zou willen aandoen.

We kregen trouwens een 6.5… 🥲