Als je feedback wilt...

“Als je feedback wilt, stuur het naar mij. Voor applaus stuur je het maar naar je moeder.”

Aldus mijn vrouw. ❤️

Ze doet graag aan verwachtingsmanagement als ik haar vraag iets van me te lezen. En terecht, want ik krijg vaker als feedback dat ik niet uitblink in het ontvangen van feedback. (Waarop ik dan zeg, “ja, maar…” ☝️)

Eerlijk: ik heb een haat-liefdeverhouding met feedback. Ik vind feedback – zonder ironie – mega belangrijk. Het is simpelweg essentieel voor succesvolle creatieve resultaten. Ik heb nog nooit meegemaakt dat feedback mijn werk slechter maakte. Vrijwel altijd wordt het (substantieel) beter. Ik zoek daarom actief feedback op en zorg altijd voor kritische mensen in mijn omgeving.

Maar oohhhh 😰… wat vind ik feedback ontvangen soms verschrikkelijk; vooral als ik ergens veel tijd en moeite in heb gestoken. Ik vraag dan wel om feedback, maar eigenlijk wil ik applaus. En als dat uitblijft, hoor ik mezelf uitleggen waarom mijn werk wél goed is. Vrij gênant.

Het stomme is: door mijn primaire reactie lijk ik niet open te staan voor feedback, maar ik ga er altijd mee aan de slag. Mijn reactie is een soort rare stuiptrekking van mijn ego waar niemand iets aan heeft.

Gelukkig heb ik tegenwoordig een manier gevonden om mijn ego beter om te laten gaan met feedback: Ik stuur mijn werk naar mijn vrouw én mijn moeder. 🧠